çünkü müzik kutsaldır

kariyer muhabbeti

2012-01-31T00:31:00.000+02:00

hiç öyle "çocuk da yaparım kariyer de" modunda değilim. sanırım bu gidişle olamayacağım da. bütlerime sayılı saatler kala oturmuş "lisans sonrası doktora" araştırması yapıyorum. ALES ok. pekala ortalama n'olacak? en az 3/4 diyorlar. nasıl olacak ki bu? olağanüstü ders çalıma hırsım yok. diğerleri pek de umrumda değil ama bu böyle gitmez.

sertlik

2012-01-29T17:39:00.001+02:00

oh be! beynime kan gittiğin hissettim vallahi. sert birşeyler dinleyelim de kendimize gelelim.
- hey, kap gel oradan iki bira!
henüz gelmedi ama bunu demek de yeterli şimdilik.

sert kalın, hoşça kalın.

gördün mü bak 25 oldum.

2012-01-19T23:57:00.001+02:00

Yaş oldu 25 ama hala okul bitmedi. Hala matematik çilem bitmedi. Gsü'ye girdiğimden beri doğumgünümde matematik finali çilem bitmedi. TS okuduğum zamanlardı, içimiz kıpır kıpırdı elbet. O zamanlarda yaşanan duyguların güzelliğiyle koymuyordu. Ne zaman ki 2009 yılına girdim, olaylar değişti. Hayatım bütünüyle değişti. Belki iyiki de değişti. Okulu uzatmamın sebebi bu senede olanlara da dayanır ama hepsi benim mallığımdı.

Sene oldu 2012. Yine de kaderim değişmedi. Yine 18 Ocak, yine matematik finali ve değişmeyen sonuç "muhtemelen kaldım" cümlesi.

Dün sıradandı ama çok güzeldi. Sevdiğim arkadaşlarla geçirilen bir doğumgünü, aileyle yenilen bir pasta ve ders çalışmakla geçirilen bir gece.

İstediklerimin olacağına bütün kalbimle inanıyorum. Kendimi hiç böyle güçlü hissetmedim. Başkaları için birşeyler yapmak güzel ama kendin için birşeyler yapmak daha güzel. İnsan kendi içinde mutlu oluyorsa çevresini de mutlu ediyor.

Yeni yaşımın istediklerimi getirmesini dileğiyle.
Yeni yaşım kutlu olsun.
Eti cin Gülsün, dünya Gülsün.

biri mi geldi?

2012-01-12T17:45:00.003+02:00

n'oluyoruz oğlum??
http://fizy.com/#s/1f9xri

deli gönlüm

2012-01-07T02:21:00.003+02:00

Bunu dinleyip gülümsüyorsam güneşin doğuşunu izleyebiliriz demektir. Ee nerede kalmıştık?

http://fizy.com/#s/1aj6tj

başlık

2011-11-27T03:25:00.001+02:00

bazı yazılar vardır başlıksız olması gereken tıpkı bazı duyguların yaşanmaması gerektiği gibi. duygu işte, engelleyemiyorsun ki maalesef.

pink floyd'dan bu şarkıyı yaşanmaması gereken duyguları yaşatan kişiye ithaf ediyorum.
"open your heart,
i'm coming home."

evet, ben evimi çok özledim.

şimdi siktirip gidebilirsin.

2011-11-08T02:31:00.005+02:00

"Faut-il partir ? Rester ?

Si tu peux rester, reste ;

Pars, s'il le faut.

-Baudelaire"

http://fizy.com/#s/1agmdi

Bu sözün üstüne bu şarkıyı dinlemek negzel oldu.

ufacık tefecik

2011-11-07T01:16:00.002+02:00

Bayram tatilinin uzun olması sebebiyle yine düşünecek çok vaktim oldu. Bu arada kime ne söylemek istediysem söyledim, oh kafam rahat.

Benim için özel bir film izledim hem de alt yazı koymadan. Bu şekilde izlemek önemli bir adım çünkü yakında kullanacağım dili geliştirmek için geçmem gereken adımlar bunlar. Bir süre sonra sözlüksüz kitap okumaya da başlarım. Başarılmayacak şeyler değil sonuçta.

Bazı şeyler için heyecanlanıyorsam, umut besliyorsam ve özlem duyuyorsam demek ki halen daha yaşam belirtilerim sona ermemiş. Oysa ki ben bunların geçmişte kaldığını düşünmüştüm bu yazın başında. Hatta böyle nasıl yaşayacağımı düşünmüştüm. Eğer duygularınızı söyleyebileceğiniz kişiler varsa çevrenizde emin olun çok şanslısınız. En azından ben öyle düşünüyorum.

hasret

2011-09-22T01:59:00.004+03:00

Bilinmeyene dogru yola cikmisti. Bu yolculugun ona neler getirecegini, ondan neler goturecegini tahmin edemezdi. Korkularindan dolayi yeniliklere hep karsi cikti. Direndi; fakat yenildi. Simdi o karsisindaydi. N'apmaliydi? Tek bilmedigi konu buydu.

Gunlugune notlar aliyordu. Onun bilmedigi dilde ama her cumlesinde onu barindiran notlar. Karsisinda rahatcana yaziyordu dusuncelerini, onun gozlerinin icine baka baka. Adam onun yazdigini anlamiyordu ne de olsa.

Ortak noktalari buldukca seviniyordu, farkli noktalar ciktikca uzuluyordu. Aslinda kadin icin "ruh ikizi" kavrami yoktu. Bu kavram onun icin sacmaliktan ibaretti, olsa olsa "dogru insan" denilebilirdi.

Adamin sehrinden kendi sehrine yola ciktigi gece otogarda dusunuyordu : " Insanlar mi mekanlara anlam katar?" diye.

Otobus yola ciktiginda adamla birlikte aldiklari cd donuyordu cd playerinde.

SEVİYORUM SENİ

Seviyorum seni
ekmeği tuza banıp yer gibi
Geceleyin ateşler içinde uyanarak
ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi
Ağır posta paketini
neyin nesi belirsiz
telaşlı, sevinçli, kuşkulu açar gibi
Seviyorum seni
denizi ilk defa uçakla geçer gibi
İstanbul'da yumuşacık kararırken ortalık
içimde kımıldayan birşeyler gibi
Seviyorum seni
Yaşıyoruz çok şükür der gibi.

NAZIM HİKMET

boş zaman

2011-07-10T16:53:00.003+03:00

yaz tatili. gerçekten çok güzel bir olay. hele ki iki senedir istediğim biçimde yaz geçirmek daha da mükemmel bir olay.

düşünmeye en çok vakit ayırdığım dönemlerdeyim. sayfalarca günlük yazdım, saatlerce müzik dinledim. hiçbir yere yetişme kaygım olmadan yayıla yayıla yapmanın farkına vardım.

bağımsız olmak gerçekten çok güzel. bu bağımsızlığı yaşayabilmek daha da güzel. sırtında çanta, yol nereye, biz oraya.

kuşkularım da yok üstelik. çok rahatım, kasılmadan günlerimi geçiyorum. kışa doğru asıl kuşku başlayacak işte. cuma günü hayalimin gerçekleşmesi için ilk mailimi attım, o günden beri de pazartesiyi bekliyorum. artık kendim için yaşayabilmenin, kendim için kuşkulanmanın tadını çıkarıyorum.

gözümün açılmasını sağlayan bütün eski aşklarıma teşekkür ediyorum. bu bağımsızlığımı sizlere borçluyum çünkü.

ps: çoğul kullanınca yüzlerce olduğunu sanmayın, eğer birşey birden fazlaysa çoğul kapsamına girer!

özlediğimsin.

2011-07-03T15:11:00.003+03:00

Özlenensin benim için. Fotoğraflara bakıp ağladığımsın. İlk aşkımsın demiştim geçen sene. Senden öncesini yok saymıştım.

İstanbul'dan bir kez daha nefret ettim. Ne zaman mı? Sapphire'e çıktığım gün. Her geçen gün artan binalar ve nefretim. İkisi de doğru orantılı. Burada turist gibi yaşayacaksın, o zaman güzel İstanbul.

Okulu uzatmasaydım iki seneye ordaydım, umrumda değil bir senenin eklenmesi daha. Unutma ki özlem arttıkça aşk büyür.

http://fizy.com/#s/1ajfwx

"Yarim İstanbul, öpeyim gerdanından." Eskilerde kaldı bu mısralarda.

artık güvenmiyorum.

2011-06-27T16:02:00.002+03:00

artık güvenmiyorum. yaklaşık iki yıldır yaşadıklarımın sonucunda anladığım ve öğrendiğim bu oldu. bir insan ötekinin üstün olmasını hazmedemiyor, onu kıskanıyor. kıskançlık iki çeşittir. biri onu engellemek, ötekiyse onu örnek alıp kendini o yolda ilerletmek.
kimseye güvenmeyenler çevremde vardı, onlara kızardım bu yüzden. düşüncem de "beş parmağın hepsi bir değil". boy olarak bir değiller ama işlev olarak aynılar. serçe parmağınla da başparmağınla da suyu bulandırabilirsin. dolayısıyla benim için güvensizlik normal bir hale geldi, kitinimi yaptım ve öylece yaşıyorum.

up the irons!

2011-06-19T00:20:00.001+03:00

Çok heyecanlıyım ulan! Öyle böyle değil bu heyecan. Bu gece bana uyku yok!

hey you!

2011-06-08T02:59:00.000+03:00

open your heart, i'm coming home!

http://fizy.com/#s/20jskk

gerçekleşme ihtimali

2011-05-26T22:33:00.004+03:00

Biri var uzaklarda. Benimle aynı hayalleri benden habersiz kurmuş ve bunları gerçekleştirmiş. Kendimi buldum onda, o konuştu, ben dinledim çünkü söyleyecek lafım yoktu. O hepsini gerçekleştirme yolunda ilerlemişti.

Dizimdeki yaralar iyileşeli çok oldu ama benliğimdekiler henüz değil. İyileşse bile izi kalacak gerekli operasyonlar olmadığı sürece. Bunun için uğraşmıyorum da aslında. Zaman kaybı geliyor artık, sadece bir bağ gibi düşünüyorum. Bağımsız olmalıyım oysa ki hayallerimi gerçekleştirmek için.

Bu dönemde de istediğim gibi olmadı ama baya yaklaştım. Zirveye yaklaştıkça yorulmak yerine duraksayıp enerjimi toplayıp yoluma devam ediyorum, etmeliyim ki istediğim gibi bir hayat yaşayabilmeliyim. Geçen senelerde yaralandım ama önümdeki yıllar bunun merhemi olacak, biliyorum.

Ben bu yüzden hızla çakıldığımda kendimi toplayabildim. Hayallerim beni pamuk gibi korudu, çakıldım ama ölmedim. Dolayısıyla artık herşey bana bağlı. O halde başlarda sekerek yürüdüğüm bu yolda artık koşmanın zamanı geldi. Ne demiş Mazhar Alanson : " Benim hala umudum var."

Oh la la, mon beau!

2011-02-02T23:41:00.001+02:00

"Ses chansons me font nostalgique ! " Un garçon a dit comme ça. Selon moi, Exactement, il a très raison.

Benjamin Biolay - Rendez - vous qui sait
Qu'en as tu fait
Qu'as tu fais de ta beauté
De ta silhouette élancée
Les années se ressemblent
On est de moins en moins ensemble

Qu'est ce qui t'as pris
D'afficher tant de mépris
Où sont nos bains de minuit
Tu ris quand tu t'étrangles
J'aurai si peur qu'il te ressemble
A la gare du Nord, je sors

Rendez vous qui sait
Dans une autre vie
Dans un autre monde
Rendez vous qui sait
Quand il fera nuit
Quand il fera sombre

Qu'en as tu fait
Qu'as tu fait de ta belle bouche
Ton goût pour les lieux bien louches
Le latex et les sangles
On est de moins en moins ensemble

Qu'est ce qui t'as pris
Où est ton grain de folie
Ton démon de midi
Gardes l'urne et les cendres
J'aurai si peur qu'il te ressemble
A la gare du Nord, je sors

Rendez vous qui sait
Dans une autre vie
Dans un autre monde
Rendez vous qui sait
Quand il fera nuit
Quand il fera sombre

Rendez vous qui sait
Dans une autre vie
Dans un autre monde
Rendez vous qui sait
Quand je serai gris
Quand tu seras blonde
Rendez vous qui sait
Rendez vous qui sait
Rendez vous qui sait

aşkım.

2011-01-18T00:02:00.000+02:00

Yine bir doğumgününde beraberiz bitanem. Yine yanımdasın. Çok teşekkür ederim. Geçen sene bir tek sen yanımdaydın, bu sene de öylesin. İyiki seçmişim seni, seneye de ayrılmayalım, olur mu? Alıştım sana, yaşayamam sensiz.

Geçen seneyi hatırlatıyorum, sessiz sedasız girmiştin içime. Çok da benimsemiştim seni. Ne kadar iyi anlaşıyorduk öyle. Her daim yanımdaydın. Beni bırakmayacağını biliyordum, gizlice buluşuyorduk zaten, gözlerden uzak.

Sana çarşamba günü soracağım "beni seviyor musun?" diye. Yüzüme bakacaksın şapşal. Alıştım ben artık. Seni bırakmayı hiç istemiyorum canım benim ama biliyoruz ki başlayan herşey biter.

Evet, Doğrusal cebir! Geçen sene doğumgünümde seninleydim, kaldım. Bu sene de seninleyim. Bakalım bu sene beni bırakacak mısın? Bence bırakırsın, bitsin artık bu çile. İki senedir seninleyim, bitirelim artık.

Senden geçtiğim gün şu şarkıyı çalacağım : "Bana kaderimin bir oyunu mu bu ? Aldı sevdiğimi verdi zulûmu"

formspring.me

2010-12-05T23:24:00.001+02:00

parlez- moi de la vie! http://formspring.me/petiteaiguille

You kick ass!

2010-10-17T10:14:00.000+03:00

Akrepler!
Konseri anlatmama gerek yok. Fransa dönüşü şu ülkede yaşayabileceğim en iyi olgulardan biriydi kesinlikle. Veda konseri olması içime oturmadı değil ama günlüğüme bakınca Paris'te bile Scorpions'a gün saymışım. Evet, yapmışım bunu.
"Sting in the tail" öncekilerin tadında değil zaten, o yüzden o albümleri şarkılara tanımadığım insan muamelesi yapıyorum. Benimseyemdim, napalım? Sadete gelirsek, konserin kısa sürmesi çok sıkıcı ama 5 akrebin sahnede devleşmesi über ötesiydi. Adamlar o enerjiyi nasıl koruyabiliyor anlamıyorum.
Kottack Attack'ın davul gösterisine diyecek laf yok. "Blackout" şarkısının söylenişine de diyecek lafım yok ama "No one like you" şarkısının olmaması da çok kötüydü bee.
http://www.youtube.com/watch?v=6oZeywmEJ64

Adam haklı

2010-09-25T18:27:00.000+03:00

"Hayatları boyunca sadece bir kez seven insanlar geri zekalıdır. onlara sorarsanız bunu sadakatleri ve dogrulukları ile izah ederler. Bana kalırsa, tembellikleri ve hayalgücü yoksunluklarındandir." Oscar Wilde

Aşk bir kez yaşanmaz bence. İkinci kez de aşık olur insan. "Sadece onu sevebilirim" düşüncesi beynin kalbe oynadığı oyundur zira. Aramayı bırakın, o sizi bulacaktır zaten.

İhanet

2010-09-10T20:44:00.006+03:00

Sevgilim, bilirsin geçmişime ne kadar da bağlıyımdır, kişiler, zaman, yer ve olaylardı beni ben yapan ama artık öyle değil. Geçmiş artık yok, senle uzatmaları oynuyoruz. İlişkimiz bitecek ama uygun zaman değil henüz, üzülme en geç dört sene içinde bitecek elbet, umudum bu yönde, hayallerim bu yönde, işin en kötüsü de çalışmalarım bu yönde.

Sokaklarında az hayalimlerimi fısıldamadım sana ve arkama dönüp baktığımda hepsinin gerçekleştiğini gördüm. Şimdiki hayalimi de fısıldıyorum sana, umarım bu seferde gerçekleşecek. Artık biz yok farkındaysan, sen ve ben var, çünkü bedenim burda, ruhum başka yerde. Ruhum başkasıyla bütün oldu ama bedenim henüz değil.

Evet sevgilim, ihanet ettim sana. Sen benim Şehr-i İstanbul'umdun ama nedense geçmişte kaldı bu. Nedenini inan ki bilmiyorum, iki ay kadar süren ayrılık senden vazgeçmemi sağladı. Hala benim için Türkiye'de yaşanabilecek tek şehirsin ama maalesef Dünya'da değil.

İnsanların birbirini aldatmayı marifet saydığı dünyada ben de seni aldatmışım, çok mu? Üzgünüm ama kalbim başka bir yer için atıyor, hayallerimi başka şehrin sokakları süslüyor.

Paris est ma premiére amour! Bundan sonra geçmiş yok benim için...

Hangisi büyük?

2010-09-08T16:28:00.000+03:00

6 Eylül akşamı dünyanın en büyük rock grubu diye adlandırılan U2'nun konseri vardı. Neden bu kadar reklam yapıldı, aklım almıyor. Sonuçta onlardan daha büyük gruplar var bu ülkeye gelen ama onlar için hiç bu kadar abartı reklam yapılmıyor. Ana haber bültenlerinde bile U2'nun Türkiye'ye gelişi gösterildi, banane kardeşim onların gelişinden. Diğer gruplar için ne kadar reklam yapılıyorsa onlar için de o kadar yapılsın.
30 Eylül'de Ozzy Osbourne ve 2 Ekim'de Scorpions konserleri var, hangi kanal kıçını yırtıyor bunlar için? Hiçbiri. Peki ama neden? Orası büyük bir muamma işte.

Paris

2010-09-04T01:37:00.002+03:00

Paris, je t'aime...
Bu filmi o şehri yaşadıktan sonra bir kez daha izledim.
Paris'i yaşamak gerekir.
Giderken o şehir hakkında çok şey yazıp paylaşacağımı düşünüyordum, yazdım ama paylaşmayacağım.
Paris anlatılmaz, yaşanır...

oui !

2010-09-02T17:16:00.000+03:00

Oui, cette chanson est pour moi !
"je veux d'l'amour, d'la joie, de la bonne humeur, ce n'est pas votre argent qui f'ra mon bonheur, moi j'veux crever la main sur le coeur papalapapapala allons ensemble, découvrir ma liberté, oubliez donc tous vos clichés, bienvenue dans ma réalité."

Mutluyum!

2010-07-06T00:44:00.000+03:00

Dönünce mutlu olmamı sağlayacak olaylar :
* Ceylan'ın aşık olması, onu saatlerce dinlemek
* Kaya'nın şarkı söylemesi, onun fotoğraflarını çekmek
* Taha'yla bir kiloluk dondurma yemek
* Derya'nın çay ısmarlaması
* Doğan'ın yeni grup önererek ufkumu açması
* Scorpions izleyecek olmak
* Bir mühendislik öğrencisinden daha fazla matematik dersi alacak olmak

Hayat bana güzel yahu.

Nevermore, ulann !

2010-07-05T13:17:00.003+03:00

Dün akşam neydi öyle yahu? Yaşadım mı öldüm mü anlayamadım. Konser çok iyiydi özellikle beleş biletin üstüne sahne önünden izlemek daha da iyi oldu bence. Warrel ve Jeff mükemmeldi.

Konserin pogosu da bol oldu ayrıca. Güzel de oldu. Bu ortamı en son 23 Eylül 2009 Artillery Kemancı konserinde yaşadıydım. Thrash konseri yahu, tutup sevgilinle öpüşecek değilsin ya elbet pogo yapılacak, hayvan gibi terlenecek ve şarkılarda eşşek gibi anırılacak. Pogo yapanları eleştirenleri anlayamıyorum bu yüzden.

Sahneye atlayıp şapkayı kapanı da kıskanmadım değil. Warrel'e en yakın olan o oldu be. Nasıl olduysa yeniden o şapka kapıldı ve Warrel şapkasıyla devam etti. Deri montunu da hasta oldum. Aynısından istiyorum o derece güzel bir monttu. Warrel'in o deri montla pişip pişmediği konser boyunca aklımı kurcalamadı değil ve o sıcakta o enerjiyi nerden bulduğu da başka merak konusu.

Deli gibi headbang yapmanın acısını feci yaşıyorum, boynum acayip tutulmuş zira. Kolay değil, Nevermore gördük ulan !!

kişisel sorunsalı

2010-07-04T00:35:00.002+03:00

Millet kıçında çıban çıksa kişisel iletisine yazıyor. Bu ne yahu? Anlam veremiyorum. Garip.

Kadınlığın esasları

2010-06-29T11:26:00.001+03:00

Kadınlığı belirleyen esaslar var mıdır yoksa kadın olmak için doğurgan olmak yeterli midir?

Geçenlerde keyfim o kadar yerindeydi ki biramı içerken masadaki hatunlara "göbeğimi kaşıyasım var" dedim. İçlerinden birinin savunması -zaten onu da ilk kez görüyordum- "biraz kadın gibi ol." dedi. Hmm, neydi şimdi bu? Bu espriyi yapınca cinsiyetim mi değişmişti?

Günümüzde birçok kişinin kadından anladığı topuklu ayakkabı, makyaj, etek vs. ibaret geçmiyor. Makyaj yapmam ama arada göz kalemi ve ruj sürdüğümde kendimi makyaj yapmış sayarım. Topuklu ayakkabım da var ama devamlı giymem. Etek hiç sevmiyorum çünkü rahat edemiyorum, her an kafama geçecekmiş gibi hissediyorum. Misal elbise aldım, biriyle görüşmeye giderken o elbiseyi giyiyorsam o insan kendini özel saymalı çünkü elbiseyi de pek giymem.

Kadın dediğin bakımlı olmak zorundadır aslında sadece kadınlar değil, erkekler de öyle olmalıdır. Temiz kokmalı, pis giyinmemeli kısacası çevreyi rahatsız etmemeli. Kadın dediğin makyajlı olmak zorunda değildir, şu sıcaklarda yüzündeki pudra, gözündeki kalem ve bunlar akmışsa ve makyajını tazeleme fırsatı bulamamışsa nolacak.. Kendine boşuna eziyet.

Oduncu gömleği, tayt ve babet giyerek okula gittiğimde sınıftakilerden birinin tepkisi "kıza benzemişsin." oldu. Heee, benzedim valla. Kendimi topuklu ayakkabıların üstünde, elbise içinde rahat hissedemiyorsam sadece görselliğim olacak Ali, Veli beni beğensin diye öyle geziyorsam o kadınlık değil, yapmacıklıktır. Ali, Veli beğenmesin beni, onlar beğenmiyor diye değişecek halim de yok. Ben buyum kardeşim.

Orhan Baba ne demiş? " Beni böyle sev, seveceksen."

Davet

2010-06-25T02:13:00.000+03:00

Bekliyorum;
Öyle bir havada gel ki,
vazgeçmek mümkün olmasın!

Aşk-ı Memnu

2010-06-25T00:17:00.001+03:00

İki haftadır düzenli olarak bu diziyi izledim. Evet, bunu yaptım çünkü amacım yurdum insanını anlamaktı. Öyle "ben farklıyım" edalarında dolaşıp kendimizi hayattan soyutlamak olmazdı.

Dizinin içeriğini şu şemayla önce gözden geçirmek gerek :

Şimdi kafamda olası sonlar oldu, bunları günümüze uyarlayarak paylaşmak istiyorum.

Bihter ölmeseydi olabilecekler.. İlki, Adnan Bihter'i boşar, Behlül ise ya nikah masasından döner ya da Nihal'i boşar ve Bihter - Behlül çifti olurlardı.

İkincisi, eğer Beşir itiraf etmeseydi, iki evli çift olarak gözlerden uzak sevişerek günlerini geçirirlerdi. Adnan ve Nihal ise boynuzlarını parlatmaya giderlerdi.

Üçüncüsü ve en acıklısı ise, Bihter boşanır. Behlül evlenir ve Amerika'ya yerleşir, Nihal'le mutlu olamaz ama facebookta ilişki durumu evlidir. Bihter'i facebookta bulur ve ekler, Yıllar sonra Nihal - Behlül çifti dört kişi olarak yurda dönerler. Bihter her zaman Behlül'e "seni çok sevdim" der. Bir gün Nihal bunu öğrenir, Behlül'den boşanır ama Bihter amansız hastalığa yakalandığı için Behlül Bihter'e de kavuşamaz ve mezarı başında ağlar.

Olabilecek sonlar bunlar olurdu. Farklı bir şey beklemeyin yani.

Heyecan

2010-06-23T00:33:00.001+03:00

Aldım Scorpions biletimi. Fotoğrafını çekip buraya koymak isterdim ama maalesef biletler basılı olarak elimde değil. Madem biletimin fotoğrafı yok, bende grubun fotoğrafını koyayım.

hmm

2010-06-21T01:32:00.004+03:00

Aşk, aşk , aşk!
Bin kere söyleme şunu
solacak rengi dilinde!
Bir kere gör;
renk çemberi dönecek gözlerinde...

( Eski defterlerden birinde buldum. Ben mi yazdım, arkadaşımdan mı aldım, işte bunu hatırlamıyorum. )

Ben neymişim?

2010-06-14T12:50:00.005+03:00

Hep birileri olmuştur yanımızda statüsü farklı olsa da. Şu aralar hep istediğim yalnızlığı yaşamanın huzuru içindeyim ama matematikten kalmak içimde yara oldu lan. Ne bileyim evlat acısı gibi oturdu işte. Ağladım be giden sevgilinin ardından ağlar gibi.

Geçen hafta çok yağmur yağdı buralara ama o zaman acı gerçekle yüzleşmemiştim. İçim kıpırdı kıpırdı böyle, geçme umudu vardı çünkü. Okuldakileri pek sevmem, onlar da bana bayılmaz zati. Böyle etkileşim içinde olunca okulun son gününün olması da pek bir anlam ifade etmiyordu. Bir kaç insanla takılırdım o da bir elin parmak sayısını geçmezdi. Yazın burda olsaydım onlarla yine görüşürdüm. Sanırım bir tek onları özleyeceğim.

Cuma günü olan oldu işte. İsmimim karşısında "F" görünce yıkıldım ve o an yeni sevgilimin adının "F" ile başlaması gerektiğini düşündüm ama sadece düşünmekle kaldım. Artık matematik adına şu kötü gidişe dur demenin vaktinin geldiğini düşündüm. Bu gidişle hep olduğum yerde sayacaktım ve hayallerimi ertelemek zorunda kalacaktım.

Zamanında bu okula girmek için olan sınavda 78/80 oranında matematik yapınca üniversite matematiğinin o kadar zor olmadığını düşündüm ama babayı aldım babalar gününde.

Adamın biriyle tanışmıştım birkaç zaman önce. İki - üç gün önce bana çevresinde böyle müzik sahibine sahip olan bir kız olmadığını söylemişti. Acaba gerçekten mi söylemişti bunu yoksa sadece laf olsun diye mi? Sonuçta müzik kişisel bir zevktir diye düşünerek bunu da gerçekten söylediğini düşünerek içimi ferah tutmayı yeğledim. Hem yalan söylese nolacaktı ki? Bu matematikten kalma gerçeğini değiştiremezdi ki.

Thrash dinledim saatlerce, headbang yapmaktan boynum ağrıdı ama nafile. Uyuşturucu gibiydi yaptıklarım. Etkisi geçince gerçek hayata dönüyordum işte.

Naparsam yapıyım gerçeği değiştiremiyorum işte? Matematik seni çok seviyorum, beni bırakmaman gerçekten ruhumu okşuyor ama bu ilişki uzadıkça ben çok sıkılıyorum. Bu tatilde biraz ara vermemiz lazım bu ilişkiye. "F" harfiyle başlayan birini bulursam sana ihanet edeceğimden korkuyorsun, değil mi? Hayır, sana sadakatim sonsuz ama önümüzdeki sene bu ilişkiyi bitirmemiz gerekecek matematik. Çok ağlattın beni ama olmaz böyle. Seneye ayrılalım, söz veriyorum sana, arkadaş kalacağız!

Jon Oliva

2010-06-13T12:31:00.000+03:00

Bugün bir sene oldu bile konserine gideli. Oysa ki dün akşam yaşamışım gibi hatırlıyorum o konseri. Dorocktaki imza gününe yetişeceğim diye yaşadığım heyecan, Jon Oliva'yı görünce "Can I take photo with you?" diyemeyişim gerçekten çok güzeldi. O heyecanı iyi belli etmiş olsam gerek, sonucu şu oldu :

Neyse tatil öncesi Jon Oliva dinleyeyim de matematikten kalma gerçeğini daha çabuk hazmedeyim.

Zaman

2010-06-05T03:01:00.001+03:00

Paris ve Scorpions için çabuk geç zaman.

Aşk şehri

2010-06-03T23:26:00.002+03:00

Sözlükte başlığı görünce benim de birşeyler yazasım geldi. Paris'e gitmeme günler kala hep aynı muhabbet dönüyor: "Aşk şehri'ne gidiyorsun?" Gitmek birşey ifade ediyor mu? Elbette ediyor ama öyle aşk, meşk değil; hayalimin gerçekleşmesini ifade ediyor.
Şu günlerde de "Love of my life" şarkısına takıldım, bu durumda beni gören de sırılsıklam aşık sanar. Belki de Klaus Meine da söylediği için takılmışımdır. Ne de olsa akrepler hala kanımda dolaşıyor ve günyüzüne çıkmak için 2 Ekim 2010 gecesini bekliyorlar.
Ne Parisi "Aşk şehri" olarak adayabileceğim ne de "Love of my life" şarkısını atfedecek birini tanıdım ya da tanıdım da aşık olmadım. Garip işte? İnsanoğlu böyle yahu. Bu şehri ve bu şarkıyı kimseye atfetmediğime göre; Paris'te "Love of my life" dinleyerek günlerimi geçirmeyi düşünüyorum.

Geçmiş gelecek.

2010-05-30T01:32:00.003+03:00

Geçmiş ve gelecek arasındaki çizgiyi anlatır bu video.

kaderimsin

2010-05-22T02:02:00.001+03:00

"Kader, bütün olayların önceden ve değişmeyecek biçimde düzenlediğine inanılan doğaüstü güç, ezeli takdir." (wikipedia) Gerçekten böyle midir? Bana göre değildir, kader diye bir kavram da yoktur. Tesadüfler ve bizim seçimlerimiz vardır. Seçimlerimizi çevresel etkenlere bağlı olarak değiştirmek zorunda kalabiliriz ama bir süre sonra patlak vereceği kesindir. Kendi çevremden örnek vereyim, bir arkadaşım Odtü'yü istediği halde ailesinin İstanbul baskısı yüzünden bizim okula gelmek zorunda kalmış, tercih etmiş ve onun tanımına göre maalesef yerleşmiş. Sonuç noldu? Yürümedi. Bir daha sınava girdi ve Odtü'de. İstediğini elde etti ama boşuna zaman ve enerji kaybetti. En ince noktaysa şu tabiki de "Kaderim" diye teslim olmadı.
Son günlerdeki "kader" tartışmasına gelelim? "Kader" kelimesini "ihmalkarlık" olarak tanımlasak daha doğru olmaz mı? İşçilerin ölmesi gerçekten mi KADER? Hani ölüm hepimizin kaderi ya o hesap. 5N 1K takılmak artık çok saçma. Bu şekilde başkaları ölmesin diyoruz ama bu zihniyet olduğu sürece yine böyle ölümler olacak ve yine ocaklar sönecek.

Müzelerin ilişkilerimizdeki yeri

2010-05-19T02:07:00.001+03:00

Hepimiz müzelere gitmişizdir ki bu genellikle okul gezileriyle olmuştur. İnsanlar müzeye ne amaçla giderler? Müzeye gitmek gerekli midir? Müze reklamı nasıl olmalıdır? Şimdi bu yazımızda bunlara cevap arayacağız.

Öncelikle ilk sorumuzla başlayalım : İnsanlar müzeye ne amaçla giderler? Tabiki de tarihe ait kalıntıları görmek, onlar hakkında bilgi sahibi olmak için.

İkinci sorumuza geçelim. Müzeye gitmek gereklidir çünkü :

Peki ya müze reklamı nasıl olmalıdır? Hangi cümleyle insanların aklında kalmalıdır?

( Bilerek ters yaptım, ben de akılda kalıcı olmak istiyorum. )

Neyse efenim, napacakmışız? Kendimiz gibi insanlarla tanışmak istiyorsak müzeye gidecekmişiz. Öyle gezme amaçlı müzeye gidilmez, insanlarla tanışmak amaçlı müzeye gidilir. Hele ki tek gidin, kesin birileriyle tanışırsınız. Hatta facebookta bu müzenin grubuna üye olun. Orda önce resimlerinize bakarsınız, sonra müzede buluşursunuz. Eğer ilişkiniz aşka dönüşürse ve ufukta evlilik varsa müzede evlenebilir, müzayedelik çocuklara sahip olabilirsiniz.

Dio'nun ardından

2010-05-18T16:20:00.002+03:00

İki gündür çok boktan bir ruh hali içindeyim. Bu adamın ölümü beni çok etkiledi yahu. Finallere de çalışmam lazım ama canım hiç istemiyor. Gidip saçlarıma şekil vereyim dedim, ondan da vazgeçtim. Zevk aldığım şeyler külfet gibi gelmeye başladı. Mesela müzik dinlemek şu anda çok gereksiz geliyor bana. Garip, değil mi? Çalan müzikten zevk alamıyorum. Benim için asıl aşk müzik işte. Herkesin, herşeyin yeri dolar ama beni ben yapan öğelerin yaratıcılarının yerinin dolması imkansız.

Keşke seni canlı izleyebilseydim Dio... Umarım gittiğin yerde mutlusundur.

dio

2010-05-16T23:07:00.003+03:00

Şu aralar hayatın benle dalga geçtiği kesin. Dio öldü lan. Daha nolsun? Aşk acısı da neymiş bee. Adamın yeri dolar da Dio'nun yeri dolmaz ki, dolamaz işte.
Sonisphere'ye gitme sebebim olacaktı oysa ki. Duyduğumda ne sevinmiştim, kanlı canlı göreceğim diye.Şimdiyse halime bak, ağlayan zırlayan bir Gülsün. Çok seviyordum Dio'yu. Hayat işte. Moralimin içine sıçan açıklamayla bu yazıyı bitirmekten başka yapacak birşey yok.

"Message from Wendy Dio

Today my heart is broken, Ronnie passed away at 7:45am 16th May. Many, many friends and family were able to say their private good-byes before he peacefully passed away. Ronnie knew how much he was loved by all. We so appreciate the love and support that you have all given us. Please give us a few days of privacy to deal with this terrible loss. Please know he loved you all and his music will live on forever."
- Wendy Dio
http://www.ronniejamesdio.com/

Her mosh yaptığımda aklımda sen olacaksın Dio.

gsüfest 2010

2010-05-16T01:18:00.002+03:00

Gsüfest Kültür ve Sanat Festivali (!) benim için onbeş dakikada biten bir festivaldi. Kimlerin geldiğini söylemek bile istemiyorum. Merak edenler araştırıp bulabilir. 2008'de ilk festivalimi unutulmayacak şekilde yaşadım. 2009'da da iyiydi ama bu sene maazallah. Eğer böyle giderse muhtemelen o onbeş dakikalar onbeş saniyeye inecektir.

İlk gün beleşti diye spontane bir şekilde takılayım diye gideyim dedim ama gitmez olaydım. Müziğe pek aldırmasam da biramı içer muhabbetimi ederim diye düşündüm. Tek gittim ki kimi görürsem takılayım diye ve tahmin ettiğim gibi de oldu. Ayaküstü iki laklak oldu ama o müzik! Dayanamıyordum yahu. Riverside sonrası kendime işkence etmemin gereği yoktu. Orda vakit harcamaktansa Beşiktaş'ta dost yüzü görmek daha hayırlı olur diye düşündüm ve düşüncemi de gerçekleştirdim. Ben Gsüfest 2010'umu içimde yaşadım. Riverside benim için Gsüfest 2010 oldu. Seviyorum seni progressive.

Riverside, bebeğim.

2010-05-13T01:35:00.007+03:00

Riverside, severim bunları; çünkü progu severim ben ama Pink Floyd'a taparım. Osman hep bana " Pink Floyd, Pink Floyd'dur; onun tarzı yoktur." der hep. Bende " Onlar, progun babasıdır." derim ve bu tartışma uzar gider.

Konserin benim için en önemli ayrıntısı, 2010'un ilk konseri olması ve 2007'deki konserlere gidemediğimden ukde olarak kalmasıydı. Her zamanki konser kadromuz ordaydı, eksilen de olmuştu katılan da. Yenileri sevdik, eskileri andık şarkı aralarında.

Riverside öncesi, " Hope to Find" isimli bir grup çıktı. Beklediğim gibilerdi, sağlamlardı yani. Önceden demolarını dinlediğimden kafamda bu düşünce belirmişti zaten. Bunu Zafer'e de söylemiştim demolarını dinlediğimde. Biraz bu gruptan da bahsedelim. Eskişehirli prog grubu bu grup ve bir demoya sahipler. Unirock'a katılmalarını umuyorum. İlk ona kalmayı başarmışlar, umarım ki ilk üçe de kalırlar ;)

Şimdi gelelim konser ayrıntılarına... Konser 11 Mayıs'ta Punctum Performance diye bir mekanda oldu. Bu mekan eski Studyo Live'nin şimdiki yeriymiş. Saat 21.50 gibi Hope to Find çıktı, sonra da 22.45 sularında da Riverside.

Öncelikle devamlı "bira ister misin?" diye soran arkadaşa ve önümde duran iki sopaya teşekkür ediyorum ve sizi öpüyorum çünkü konserimin içine sıçtınız. Önümdeki sopalar sayesinde sadece gitarın sapını görebildim. Neyse ki erken gittiler de geri kalanında sahneyi görebildim. Eğer ergenlik dönemimde bu konsere gitmiş olsaydım boyum kesin 10 santim uzamıştı. Bira satan arkadaşa da diyorum ki "ulan, bi rahat headbang yaptırmadın!". İnsan üç dakikada bir aynı soruyu sormaz ki ama.

Mariusz ve Michat'a da bittim bu arada. Düz saçlı erkek bunlar kadar çekici olabilir mi ki yahu? Dün akşamdan beri bunu düşünüyorum, neyse iki-üç haftaya geçer bu ruh halim. Setlistse şu şekildeydi : hyperactive, driven to destruction, cybernetic pillow, egoist hedonist, conceiving you, parasomnia, left out, dance with the shadow, rainbow box, hybrid times -- bis -- rapid eye movement, 02 panic room.

Güzeldi, çok eğlenceliydi. Gelemeyenler bence gönül rahatlığıyla ağlayabilirler.

İtiraf zamanı

2010-05-09T01:13:00.002+03:00

Herkesin bir güzellik sırrı elbette vardır. Mankenler bunu gazete eklerinde sayfalarca anlatırlar. Bende bir resimle olayımı özetlemek istiyorum.Bana "güzelsin" diyenlere sırrımı açıklıyorum :

Türban Yasağı

2010-05-07T23:45:00.003+03:00

Okulda bu pazartesiden beri türbanlı arkadaşlarımızı görünce "acaba yasak kalktı mı?" diye düşünürken çarşamba günü rektörümüzün buna izin verdiğini öğrendim. Rektör izin vermiş, fakat hoca isterse o kişiyi derse almayabilirmiş. Şimdi diyorum ki " bu ne perhiz, ne lahana turşusu".

Yasağın olması saçmaydı zaten. Madem özgürlüklerin olduğunu savunuyoruz, öyle de yaşamalıyız, değil mi? Sadece şu yönden yasağın kalkması beni biraz düşündürdü. O da "siyasi simge" olarak kullanılarak farklılıklar gün yüzüne çıkarılır mı? O kişi hakkında ben "olması gereken olmuş" derken, o da kendisi için böyle düşünecek mi?
İşte bütün olay da bu.

Madem yasaklar kaldırılıyor, bir de şu ziyaretçi yasağını da kaldırsalar ve biz de arkadaşlarımızı çeşitli şaklabanlıklarla içeri sokmak zorunda kalmasak ne güzel olurdu...

müziğe göre insan analizi

2010-05-05T01:26:00.006+03:00

Thrashçiler pistir yaklaşmayın, progcular yakışıklıdır,zaten kapılmıştır, hard n' heavyciler ise kendini beğenmiştir bulaşmayın.

Tabi ki hiçbirine inanmayın ve insanın karakterini maalesef müzik belirlemiyor, siz bu laflara kanmayın !

Müziğe göre insan karakteri analizi yapanlara selam ederim, hepsinin gözlerinden öperim.

Günlük

2010-04-22T10:47:00.007+03:00

Bu öyle sıradan bir günlük değil. Oruç Aruoba ' nın "Çengelköy Defteri" tadında bir şey böyle. O hep Çakar ' la uğraşıyor. Bende Eiffel ile uğraşacağım. Tek benzer yönümüz bu olacak zaten. Yaşadığımız şehirde uğraşacak bir şey bulmak. Çakar bir İstanbullu için sıradan bir fener iken, Eiffel bütün dünya önemli bir kule. Olsun ben de genelden özele doğru giderim günlüğümde.Bu da böyle bir günlük olacak. Herkes için sıradan olabilir ama benim için çok özel olacak. Herkes de umrumda değil, beni anlayan üç - beş kişi varsa dünyanın bütün nimetleri benimdir zati.

Hepimizin günlüğü olmuştur. Duygularımızı yazmışızdır ona. Ben de duygularımı yazıyorum ama benim için sıradan olmayan duygular. Heyecanım sıradan değil, yaşadıklarım sıradan değil benim için. Hatta hayatımın en sıradışı günlerini yaşıyorum. Bu konuda bencil miyim ? Evet. Artık geçmişe göre daha bencilim beni umursamayanlar için. Dünyanın kanunu bu : " Al gülüm, ver gülüm."

zaman kaybı

2010-04-18T00:49:00.005+03:00

Her okunan şiirde, her dinlenen şarkıda aklıma gelmen zaman kaybı artık. Eskiden seni sahneden izlemek, seni yaşamakken artık sana bakmak bile zaman kaybı.

Ne garip, Cemal Süreya okuyunca geldin aklıma. Ne demiş Cemal Süreya? "Sevmek ne uzun kelime." Sevmek gerçekten uzun mu yoksa biz mi uzatıyoruz? Sanırım biz uzatıyoruz. Biz derken sen ve ben değil, insanlar! Biz olamadık ki hiç bir zaman. Olabileceğimize rağmen olamadık.

Ne garip, kaç zaman geçti ama hala senin için bir şeyler yazıyorum ve sadece bu kadarını yayımlıyorum. Diğerleri de sana verilmeyen mektupların olduğu yerde olacak. Belki de bazılarını yaktığım gibi onu da yakarım. Hiç belli olmaz napacağım.

Ne garip, bitti derken yeniden doğuyorsun içimde. Sana aşık olmak, baktıkça heyecanlanmak çok güzeldi. Hala da güzel çünkü bunları hatırladıkça gülümsüyorum.

Ne garip, kızmıyorum da sana. Geçmişte olduğun yerde hep duracaksın ve ben geleceğim yanına, sonra uyanacağım geçmişten ve gelecekte olacağım seni olduğun yerde bırakarak ve sen hep o deniz kenarında, o merdivende duracaksın hep ilk konuştuğumuz yerde.

dünya işte

2010-04-15T12:50:00.005+03:00

Scorpions aşkı nedir böyle, çözemedim gitti. Aşk bu aşk,neyse. Yurtdışı heyecanının sardığı şu günlerde Almanya'da Scorpions izleme hayali kuruyordum ki adamlar o tarihlerde Amerika'da olacaklarmış. Vize için hiç uğraşamam vallahi. 2 Ekim'de zaten İstanbul'da olacaklarmış. Almanya'da izlemek güzel olurdu ama napalım, şans hep gülecek değil ya.

Bunu yazmamım amacını bilmiyorum ama son bir kaç aydır en fazla üzüldüğüm olaylardan birisi desem de tabiki saçmalık bu. Dünyada daha önemli şeyler varken bu sinek ısırığı kadar önemsiz tabiki de. Mesela neye üzülebilirsiniz ? Peter Steele'nin ölmesine, Çindeki deprem sonucunda insanların mağdur duruma düşmesine ya da sevdiğiniz insanın sadece siyasi görüşü yüzünden acımasızca eleştirilip onun da bunu yazısında belirtmesine gerek duymasına vs.

Geçenlerde kızın biri tırnağının kırılmasını anlatıyordu sevgilisine. Beşiktaş - Taksim yolculuğum onun bu üzüntüsünü (!) dinlemekle geçti. Bende statüme yazmıştım işte "keşke en büyük derdim tırnağımın kırılması olsa da bütün gün bunu anlatsam sevgilime.ne güzel olurdu, değil mi? " diye. Cidden keşke en büyük sorunum Scorpions ya da başka şeyler olsa. Tek bir sorunum var o da "ya hayallerim gerçekleşme, ya akademisyen olamazsam" !

İnsan neyle yaşar?

2010-04-05T14:32:00.002+03:00

1) İstanbul
2) Müzik
3) Şarap ( kırmızı veya beyaz olması fark etmez ama kırmızı makbül olanıdır. )
4) İnsanlar ( tabi statüleri farklı olarak hayatımızda olma derecesi değişir. Dost : olmazsa olmaz, arkadaş : olsa da olur olmasa da olur, sevgili : varsa iyidir ama yoksa da olacak diye bir kaide yoktur )
5) Hayalleri gerçekleştirme umudu
6) Pizza, kumpir, bira
7) İnternet - özellikle ekşi sözlük ( ne kadar çaylak olsam da )
8) İdolüm ( beni tanıyanlar bilir zaten kim olduğunu )
9) Yatağa uzanarak eski/güzel/iyi günleri ve kişileri düşünmek
10) Yatağa uzanmadan bazen yürürken bile eski/çirkin/kötü günleri ve kişileri düşünmek
11) Deniz kenarında yürümek, çay içmek yani denizi yaşamak
12) Yeni uğraşlar elde etmek ( şu aralar filmler ve kitaplarla takılıyorum mesela )
13) Yeni kişilerle tanışmak
14) Kimseyi takmadan hatta telefonlara bile cevap vermeden zaman geçirmek
15) Güneş doğmadan yatmamak, bütün geceyi ayakta geçirip bütün günü de uyuyarak geçirmek
16) Derslerle ilgilenmek
17) Yeni yemek tarifleri denemeyi istemek
18) Acı çekmek ve bunların biteceğini bilmek
19) Markaların hikayelerini merak etmek
20) İnsanların ilginç hikayelerini merak etmek

asker yolu

2010-04-04T23:32:00.006+03:00

Şimdi bunu okuyanlar blogunu günlük gibi kullanıyor diyebilirler. Desinler efenim, umrumda değil. Sonuçta günlükte özel olma niteliği taşıyan yazılar vardır. Hepimizin ailesinden askere giden olunca acı çeken olmuştur ama benim öyle askere gitti diye acı çekeceğim kişiler yok. Napalım? Kısmet.

Evettt ! Bir askerin gidiş hikayesini yaşadım bu akşam. Gitme demek istedim ama imkansızdı, çünkü zorunluluklar vardı. Tanışıklığımızın ilk yıllarında öyle pek bir anımız olmasa da yaklaşık son 3-4 yıldır herkesin takıldığı sosyal paylaşım ağıyla birbirimizi bularak son zamanlar da güzel anılar yaşadık. Bu anıların en büyük kısmını da stüdyo ve konserler olsa gerek bence. Beni böyle "menajer" edalarına sokman filan özellikle :)

Bu gecede yine bir konserdeydim. Güzeldi ve önemliydi. Askerlik öncesi son konserindi çünkü. İçtik, eğlendik, çoştuk. Kreator ve Testament için teşekkür ediyorum arkadaşım. Unutma sakın şu beyiti : "Gidişin sessiz oldu ama dönüşün muhteşem olacak! " Tabi bu gidişe sessiz denirse :p

Anadolu'nun Kayıp Şarkıları

2010-04-03T01:23:00.002+03:00

Muhteşem bir albüm. Dinleyin, dinlettirin !

1. Döne'm Zülüflerin Deste Deste

2. Eşrefoğlu Al Haberi

3. Geçti Gönül Baharımız

4. Kalktı Göç Eyledi Avşar Elleri

5. Baba Bugün Dağlar Yeşil Boyandı

6. Kewe Narine / Rebene (Nazlı Keklik / Yazıktır)

7. Beyköylü Ali Bey

8. Pamuk Tarla

9. Gam-ı Aşkınla (Aşkının Üzüntüsünden)

10. Köprü Ortasında

11. Kırtıl Semahı

12. Dulabe (Tezgahım)

13. Sema

14. Kartalların Dansı

15. Derenin Kenarına Yattım

16. Delale Mi Way (Sevdiğim Benim)

Deniyorum işte..

2010-04-02T06:12:00.006+03:00

Blogu açalı kaç ay olmuş ama düzenli bir yazı zamanım yok. 2009 sanki tek aydan ibaretmiş gibi sadece temmuzda yazmışım. Demek ki çok yoğundum o aralar. Kim bilir ne düşünceler geçti aklımdan. Sahibine verilmeyen mektupları yakıp küllerini rüzgara karıştırmasaydım eğer neler düşündüğümü daha iyi analiz edebilirdim. Artık geçmiş beynimde uzakta beliren bir siluet gibi duruyor. Bazı hikayeler var yaşanılan ama ne hikayeler, sadece bende gizli olan, dostum dediğim iki insanın bile bilmediği hikayeler..

Dost neydi? Bana benden yakın olması gereken kişi değil miydi? Bazı olayları herkes bilir en genel hatlarıyla, bazılarını ayrıntılarıyla dostlar bilir ve en ince ayrıntısını sadece ben bilirim tabiki de.

Neydi geçmiş? Artık neyi ifade ediyordu? Kimdin sen? Şimdi nesin gözümde? Adını söylediğimde duyduğum heyecan nerde artık? Geçmiş benim için kaybolmuşluklardan ibaret. Eskisi gibi olmayacak hiç birşey. Benim için geçmiş yok artık. Yaşananlar geride kaldı, değiştiremeyiz artık. Gelecek için verdiğim kararlar var artık ve bunları uygulamam gerektiği düşündüğüm zamanlar. Muhtemelen bu düşünce böyle gidecek bir süre.

İlk kez kendimi bugün huzurlu hissettim senden sonra. Kaç ay olmuştu kim bilir? Geçen zamanda neler yaşanmıştı? Aşk olmadı, çünkü aşk bu değildi. Basit bir sarhoşluk gibiydi o zamanlar ve ayılınca yaptığım bütün saçmalıklar göz önüne serildi. Hayat dalga geçiyor şu aralar, özellikle şu günlerde ama bazen de seviyor beni hayat.

Saçma tesadüfler sonucu beynimde gereksiz düşünceler dolaşıyor. Hepsi zaman kaybı geliyor artık. Nasıl değiştim bu kadar, nasıl nötr oldum böyle sana karşı, inan bilmiyorum. Çok çabaladığım zamanlarda beynimi kemiren bir kurt gibiydi. Adından kaçtıkça adına ait reklam panoları gözüme girecekmiş gibi her yerde karşıma çıkıyor. Bugünse adın geçtiğinde ilk kez gülümsedim. Artık sevgi yoktu sana karşı, nefret de yok diyeceğim ama hiç nefret etmedim ki senden. Sevgi bitti.

Kadın ve konuşmak

2010-04-02T04:18:00.012+03:00

Kadınlar ne konuşur, ne konuşmaz?

Geçenlerde bir geyik oldu aramızda. Lise sıralarındaki gibi hala film, müzik değiştirme olaylarımız devam ediyor her ne kadar yaş 25'e gelse de. Şaka maka, özlüyorum o yıllarımı lan! Neyse "kadınlar porno hakkında konuşur mu?" diye düşünüyordum. Bence konuşur, en azından biz öyleyiz yani. Olay şu, okuldan samimi bir arkadaşım ( inciğimi cinciğimi bilen tek kadın ) benden film,müzik vs. tarzı şeyler istedi. Sayesinde korsanı da sever oldum. Bende seve seve paylaşabileceğimi söyledim. Tabiki de paylaşmak lazım, oldu ki arşiv giderse ondan geri otlanmaya yüzümüz olsun değil mi? İşin komik yanı şuydu, "kızım, sana porno da vereyim mi?" diye sordum. Cevap şuydu : "Ver tabiki de." Şimdi biraz düşünelim : "Biz bu esprileri yapmakla terbiyesiz mi olduk?" Bence olduk. O zaman yaşasın terbiyesizlik!

Bir de kadınlar duygularını söyler mi? Bence söyler ama biz şöyle bir genele bakalım. Küçüklükten beri kadınlara empoze edilen bir düşünce vardır " kaçan kovalanır. ". Kovalayan varsa kaçmanın anlamı vardır tabiki de. Diyelim ki bir kadın hoşlandığını söyleyince basit ama kuyruk sallayınca büyük mü oluyor yahu. Bence bir kadın kuyruk sallamakla harcayacağı vakti biraz kültür-sanat işlerine ayırsa daha sağlıklı olur. Ben hoşlandığımı söyledim, pişman da değilim. Adamın beni kovaladığı bile belli değilken ne kasacağım kendimi. Çatır çatır söyledim. Ohh be! Rahatladım vallahi.

Kadınlar eski sevgiliyi arar mı? Genelde biten ilişkiden sonra, işin garibi kadın bitirdiyse bu ilişkiyi, hep erkeğin aranması beklenir. Gariptir. Ben erkek olsam aramam. Kadınken aramıyorum bir de erkekken mi arayacağım. Telefondan nefret ediyorum zaten.

Kadınlar erkek korumasına muhtaç mıdır? Hayır, hiç de değildir. Bu aciz kadınların savunmasıdır. Sevgilisinden ayrıldı mı ah-vah modlarda gezerler, ben şimdi onsuz naparım düşüncesi baş gösterir. Sevgiliyi hayatın merkezi yaparsan elbette o gidince bu duruma düşersen yahu.

Hmm.

2010-04-02T03:53:00.005+03:00

"Dünya üç beş bilgisizin elinde;

Onlarca her bilgi kendilerinde.

Üzülme; eşek eşeği beğenir:

Hayır var sana kötü demelerinde."

Yine bir Hayyam rubaisi. Ne diyim şu saatte iyi gidiyor Hayyam. Bir de şarap olsaydı ne ala. Keşke bitirmeseydim diyorum son şarabı geçen akşam ama "keşke"li cümlelerden de nefret ediyorum. "Keşke" nedir ki yahu ? Yaşayamadığın için ah vah etmekten öte bir şey değildir. "Keşke" zaman kaybından öte bir şey değildir aslında.

Sevmem öyle köpek öldüren şarapları. Param varsa kalitesini içerim. Cebimdekiyle orantılı yaşarım aslında. Param varsa akşam yemeğini arkadaşlarla boğazda da yerim, eğer param yoksa mütevazi bir sofrada evimde de. Umrumda değildir para mara öyle. Param olmasa da sevgi olsun hayatımda. Rakı sofrasında iyi dönen muhabbet, başın sıkıştığında ağlayacak bir omuz, sevincini paylaşmak için sarılabileceğin bir beden. Bunlar varsa hayatında paranın koy götüne gitsin.

şarap

2010-04-02T03:45:00.004+03:00

"benim şarap içmem
keyiften değildir.
ara bozmak,
din ve terbiyeyi
terk etmek için de değildir.
isterim ki,
arada bir nefes alayım.
şarap içmem;
işte bu sebepledir."

Ne güzeldir Hayyam'ın şu rubaisi. Şaraba karşı sempatim arttı şu aralar. Nedenini bende bilmiyorum. Belki de Fransa heyecanını alyuvarlarıma kadar hissetmemden olsa gerek. Ne bileyim garip şeyler bunlar. Bir şey istiyorsun ve oluyor. Heyecanı başka bir olay, bunu gerçekleştirmesi başka bir olay. Seni seviyorum hayat. Daha nolsun işte.

her yer tekel, her yer direniş...

2010-03-30T22:34:00.003+03:00

27 Mart Cumartesi... Sıradan bir gün diye tahmin ediyordum, en azından evden çıkana kadar öyleydi. Bizim buralarda pek aksiyon olmaz öyle, eylemmiş, kavgaymış, bağrışmaymış vs... Arada asker konvoyu geçerse ses çıkar bir de derbi sonraları klasik tabanca sıkma olayları...

Tekel... Türkiye'nin gördüğü en büyük direnişlerden birisi. 20 Şubat akşamı Ankara'da mahşeri kalabalığı yaşatan direniş.. Herkesin bir hikayesi vardır Sakarya Mahallesi'nde. Elbette olacak, kolay mı aileden geçen 72 gün.

İstanbul'daki Tekel'in hem fabrikası hem de lojmanları bize oldukça yakın. Sokağa çıktığımda böyle bir kalabalık görünce önce afalladım "noluyoruz" diye ama kalabalığın içine gittikçe olay gün yüzüne çıktı. 4-c için konulan ek sürenin sonuna gelinmekteydi ve eğer işçiler kabul etmezse bu haklarını da kaybedeceklerdi.

Eğer hükümetin iddia ettiği gibi bu işçiler çalışmadan iki yıl boyunca maaş aldılarsa bende şunu sorarım onlara " neden çalışmayan insanlara para verdiniz? ". Madem onlara bu paraları verdiniz, emekli de saysaydınız yani. İnsanların ekmekleriyle oynamak onların direncini kırmak için en iyi yöntemlerden biridir. Adam düşünür ki aç olacağıma, az parayla çalışayım daha iyi.

Okulumda Tekel Forumu olmuştu. İki tane yıllarını Tekel'e vermiş olan emekçi gelmişti. Bir tanesi Samsun, bir tanesi de Trabzon'dan gelmişti. Emekçilerle baya konuşma fırsatı bulmuştum. Emekçilerden bir tanesinin dediği laf şuydu : Siz bizim kadar şanslı değilsiniz çünkü artık devlette kadrolu çalışmak bir hayal. Artık çocuklarımızın geleceğinden bile endişe duyuyoruz iş bulmaları konusunda.

Bir tane de hikaye anlatmıştı. O da baya can yakıcıydı. Bir arkadaşı, direnişin olduğu sırada vefat etmiş. Adam onun için "iyiki öldü çünkü eşi ve çocukları eski düzeyde tazminat alacaklar" demişti. Eğer 4-c 'nin kabulünden sonra ölmüş olsaydı şimdiki alacağının yarısını alacaktı.

O gün o kalabalığın içinde olmak ve onlarla aynı havayı solumak çok iyidi. Keşke Sakarya Mahallesi'nde bunu birebir yaşama imkanım olsaydı. İstanbul'da olan ve burnumun ucundaki eylem bile onların neler yaşadığını anlamama sebep oldu.

O zaman ne diyoruz ? HER YER TEKEL, HER YER DİRENİŞ !

1 Nisan'da yine Ankara'da toplanacaklarmış. Bakalım orda neler olacak ?

ayrıntılar

2010-03-30T10:16:00.004+03:00

hayatı ayrıntılarla yaşarsak ancak güzel bir şekilde yaşayabiliriz. örneğin camın önüne konan bir karganın sadece karga olduğunu görmek değil de onun kanadındaki siyah tüylerin ne güzel olduğunu incelersek yani ayrıntıya inersek ona farklı açıdan bakmış oluruz.

ayrıntıların bok yanı olmuyor mu ? tabiki de oluyor. ayrıntılara takılan biriyseniz her güzelliğin altında mutlaka bir kötü yan arasınız.neyse efenim şimdi olayı kendi yönüme çekeceğim. geçenlerde arkadaş ortamında geçen bir muhabbette, bay x "aa seninde mi blogun vardı?" diye bir soru sordu. şimdi bunu iki yöne de çekebilirim. birincisi "cidden ne güzel bunlarla uğraşman" tarzında bir düşünceyken, ikincisi de "garip yani senin de bunlarla uğraşman" yönünde bir düşünce olabilir. geçenlerde dediğime bakmayın henüz dün oluyor bu olay :)

şimdi düşünüyorum. kafamda iki yazı var. biri hakkında baya yazdım ama beğenmediğimden yayınlamadım. ikincisi de henüz taslak halinde. şu ara vizeler, hayat, hede hödö derken zaman geçiyor ve birincisi hakkında yazı yazamıyorum. şöyle güzel bişi olsun istiyorum sanki lisedeki kompozisyon sınavından afilli not alacakmışım gibi.

adama da hak vermiyor değilim hani. yazacağım kısa bir yazı ve kaç gündür uğraşıyorum. napayım içime sinmiyor. kısa bile olsa öz olmalı,kaliteli olmalı diye düşünüyorum.

o kadın.

2010-03-24T19:56:00.001+02:00

sabah sabah uykumu kaçırdı o kadın. otobüsün o sıkıcı havasını birdenbire renklendiriverdi o şen kahkahasıyla. çok güzel giyinmiş, makyajını yapmış ve güne şen kahkahasıyla başlayıvermişti.

neyse efendim. otobüsten indik. peşindeyim kadının. hemcinsimin bu hali çok hoşuma gitmişti. ben o saatte esnemekten ağzı yırtılacak gibi esnerken o şenşakrak gülüyordu.

kadını vapura kadar takip ettim. demek ki vapurda da beraberdik. evett o şeyi görünce yıkıldım, bütün hayallerim alt üst oldu. aman tanrım! kadın bunu yapmış olamazdı. yıkıldım, yıkıldım.. çünkü o kadın, ayakkabısının etiketini görene kadar hayalimdeki kadındı.

ps: e-bee kadın !! yeni aldığın ayakkabının etiketini neden sökmezsin ki ? o kadar süslenmişin, onu da sökseydin emin ol rüyalarımın kadını olarak kalacaktın...

ölüm...

2010-03-20T22:40:00.003+02:00

Hayat ve anlamı

Geçen haftadan beri hayatımın pek bir anlamı yok gibi geliyor. Ne yazılarımı okutacağım birisi, ne sabah güldüğümüz birisi, ne de balkonda kuşları yemlediğimiz birisi var yanımda. Yok yani. İşin en fenası da bu yok oluşun, tam anlamıyla bi yok oluş halinde gerçekleşmesi oldu. Gayet güzel kahvaltı ederken, birlikte Türk kahvesi için tek bir sigarayı ortaklaşa tüttürürken birden akşam oluyor, evde kimseler yok. Çat! Şimdi evde iki kişi kaldık. Kedimiz Tortor da bu vesileyle üzerime kaldı. Yokluk kendisini zamanla hissettiren bir şey. Varken olanı hissetmiyorsunuz, yokken de olmayanı hissediyorsunuz, garip. Kısa sürede çok üzüldüm.

Üzülmemin sebeplerini düşündüm biraz. İnsan çok sevdiği birisini kaybedince (bence) birkaç şeyden dolayı üzülüyor. Ben artık onunla bi şeyler paylaşamayacak olmama üzüldüm. Kumda kendisini temizleyen bir serçe, suyun dibinden giden bi balık sürüsü gördüğümde artık gösterecek kimsem yok. Çok yalnızım. Ama arkadaşlar iyidir, beni yalnız bırakmıyorlar. Yalnız kaldığınız her an bi takım anılar çıt, çıt ya da güm güm şeklinde kafanızın içinde patlayıveriyor. Geceleri uyumak çok zor. İçki de içmediğimden, uyumak için alternatif tıbbın tüm bileşenlerini devreye sokuyorum.

Gözlerimi bilinçli olarak kapatmak istemediğimden yapılabilecek en sıradan şeyi yapı TV’ye bakarken ekran karşısında sızıyorum. Sabah kalkış kısmı daha fena. Uyandıktan sonra yatak keyfi diye bir şey yok. Zaten yatakta keyif yapacak bi şey de yok. Sabahın köründe kargalarla birlikte oturup bok yemeye başlıyorum ben de. Ne yapalım, hiçbir şeyi değiştiremiyoruz ne de olsa. ‘Hayat devam ediyor’ filan diyorlar ama benim için aslında hayat pek devam etmiyor şu sıralar. Neyi devam etsin? Benim için hayat yeniden başlıyor şu anda sanırım. Hem de sıfırdan.

Sevindiğim şeyler de var. Son bir yılı reklam acansındaki işimden ayrılıp evde Nursel’le birlikte geçirmiş olmamız beni en çok rahatlatan şeylerden biri. Ortalama insanlardan çok daha fazla birlikte ve mutluyduk son bir yıl içinde. Evde sabahtan akşama oturup, ağaçlara bulutlara, Tortor’a bakıp gülüyorduk. Çok mutluyduk, gerçekten. Çoğu insanın yaşayamayacağı kadar mutluluk yaşadım son bir senede. Ne yazık ki mutluluk da elektrik gibi bir yere istiflenmesi zor bi duygu. Şimdi o mutluluk anları anı olarak suratıma kapanıyor. Yalnızlığın bir başka karanlık tarafı da ortaya çıkıyor böylece; karşılaşmalar.

Sabahtan akşama çevremdeki birçok şeyde birlikte yaşadığım, eğlendiğim ve mutlu olduğum insanı görüyorum ister istemez. Neyse ki şimdi kendisini Heybeli’ye bıraktık. Bir süre sonra o da adanın bir parçası olacak, Heybeli’ye her gittiğimde belki de enseme konan bir sinek, topraktan çıkan bir çiçek, ağacın tekinde ekşi bi erik ya da peşimden gelen yavru bi kedi olacak. Şimdilik beklemekte yarar var. Hiçbir şey kaybolmuyor, bu da bir gerçek.

Hep çok şanslı olduğumu düşünürdüm. Hâlâ da düşünüyorum galiba. Hep istediğim işi yaptım, beni sıkan protokollere, ıvıra zıvıra bulaşmadım, zora gelmedim, her işim iyi gitti... Ama geçen haftaki bomba biraz fena patladı bende. Şu anda evrensel şans skalasında eksilere düştüm sanırım. Bundan sonrası yukarı çıkış olabilir sadece.

‘Küçük şeylerle mutlu olmayı bilmek lazım’ gibi zırvalar vardır ya, işte biz aynen o laflardaki gibiydik. Küçük ama mutlu bi hayatımız vardı. Dolaptan kestiğim bi parça kaşar peynirine sevinirdi. Susadığı zaman götürdüğüm bi bardak suyun yüzünde yarattığı mutluluğu görmeniz gerekirdi beni anlamanız için. Sabahları sağlıklı olalım diye tek bi aspirini içip “Şimdi mükemmel olduk” diye salak salak sevinirdik. Bahar geldiğinde balkonu çevreleyen ağaçların yaprakları yeşerip her yer yemyeşil olduğunda dünyanın en mutlu ikilisi olurduk. İnsan burnuna Çin yağı sürüp uyuyacak diye sevinir mi? Bazısı seviniyormuş, o da bana denk gelmiş. Şans işi işte.
Bir yandan da birbirimize hiç benzemezdik. Zevklerimiz çok farklıydı ama bana her zaman yeni bir şeyler gösterirdi. İnsan olmayı, çevremi sevmeyi Nursel’den öğreniyordum, daha da alacak çok dersim vardı. Krediler tamamlanmadan kaçtı gitti, bizim krediler de yandı badem oldu. Daha öğrenecek çok şeyim vardı.
Beni hayata bağlayan şeydi kendisi. O gidince iyice saçma sapan bir insan olacağım gibi hissediyorum. Bana kızacak, yaptıklarıma laf edecek ya da beni çekip çevirecek birisi yok şimdi. Dımdızlak kaldım evde, bir de kucağımda Tortor var, mal gibi salonda kanepede oturuyoruz, ağaçların gölgelerine bakıyoruz işte.

Durum böyle olunca hayatın da anlamını görmeye başlıyorum ağırdan. Hayatımızın anlamı anılarımızmış, onu fark ediyorum bi kez daha. Güneş doğuyor, güneş batıyor, haberlerde saçma sapan şeyler, iş yerindeki sıkıntılar, kişisel çekişmeler filan acayip fasa fisoymuş, bi kere daha ayılıyorsunuz. Ama narkozdan hızlı çıkmak da bi kafa yapıyor. Anlamsızlık içinde buluyorum kendimi sık sık. Evinde oturan ve yaşadığı hayatın bomboş olduğunu gören bir emekli gibiyim. Tek farkım çok güzel yaşadım, geçen haftaya kadar da kazasız belasız geldiydik. Naapalım, piyango bu sefer bana çıktı, yarın başkasına çıkacak, sonraki gün de bir başkasına. Çekiliş hep devam edecek.

Bi fotoğraf filan koymak istiyordum ama hiçbir şeye bakamıyorum. Zaten tüm fotoğraflar benim aklımda. Zamanla çıt çıt açılıyorlar. Şimdi onlara bakmak için çok erken.

Karşılaşmalar, eşyalar ve yerler en fenası. Ama her şey ilk seferinde çok acıtıyor insanın içini. Aynı yerden ikinci geçişinizde sadece içinizde bi sıcaklık kalıyor. Bakalım ne olacak? Hayatımın en büyük darbesinden sonra ne kadar sıcak beni kurtaracak bilemiyorum. Yalnızlık sıcak bi şey değil, onu çok iyi biliyorum.
Geçen hafta tam da şu satırları yazdığım sırada yanımdan gitti, artık yok. Yani var ama, yok. Üzücü ama gerçek, ne yapalım?
Şimdi arkadaşlarla daha fazla zaman geçirilecek, onlarla da güzel anlar paylaşılacak, mutlu yaşamaya devam edilecek. Mutlu olmaktan başka yapacak bir şey yok. Yani var ama, yok.

KAAN SEZYUM

arkadaşımın gönderdiği bu mail iyi gitti şu saatlerde.

ne kadar gariptir ölüm? biri vardır hayatınızda ve hep onunla devam edecekmişsiniz gibi gelir ve günün birinde yollarınız ayrılır. hele ki bu sebep ölümse daha da gariptir. insan kendini eksik zanneder. o kişi öldüğü günkü gibi aklınızdanır hep siz yaşlansanız bile. saçlarınız beyazladığında o simsiyah saçlarını rüzgarda savurarak o pencereden el sallıyordur size.

ölüm iyidir aslında. yeni başlangıçlara sebep olandır bence. bilinmeyene doğru yolculuktur ama bu ruhun yolculuğudur.

Galatasaray Üniversitesi'nde Kadın Haftası

2010-03-13T22:45:00.006+02:00

8 Mart - 12 Mart arasında Galatasaray Üniversitesi'nde kadınlara yönelik bir hafta düzenlendi. Söyleşiler yapıldı, filmler izlendi. Ben de elimden geldiğince katılmaya çalıştım. Benim katılabildiğim iki belgesel oldu sadece. Bir tanesi 9 Mart'ta gösterilen " Me and Nuri Bala " ötekisiyse " Yoldan Çıktık " belgeseliydi.
" Me and Nuri Bala " Esmeray'ın hayatını anlatan bir belgeseldi. Belgeselle ilgili ayrıntıya şu linkten ulaşabilirsiniz : http://www.meandnuribala.com/
Benim için önemli olan burda bu belgeselle ilgili düşüncelerimi sunmak. Ataerkil bir toplum yapısına olduğumuzdan kimliği kadın olan herkes zorluk yaşıyor bu toplum. Öncelikle cinsel olarak kadınların kimliği yok sayılıyor. Genelde çevrenizde erkek yaparsa "çapkın", kadın yaparsa "o*****" oluyor. Bunu hepimiz yaşıyoruz, görüyoruz. Cinsel yönelimlerinden dolayı kadın olanlar da bu zorlukları yaşıyor maalesef.
" Yoldan Çıktık " belgeselinde ise 2002'de her ilden belli sayıda kadının Konya'da buluşmasını anlatıyor. Kadınlar beze veya tülbente dileklerini yazıp Konya'ya yollamışlar. Kadınların amaçları toplanınca nasıl güçlerini birleşmelerini gösterebilmek ve aynı dertleri yaşayanları biraraya toplamaktı. Yönetmenle yapılan söyleşide şu söz hoşuma gitti : " Bu belgesel hala gösteriliyorsa 2002'den beri değişmeyen birşeyler var. " Haksız mı? Bence gayet haklı. Değişen birşeyler olsaydı o belgeselin okulumuzda gösterilmesine gerek kalmayacaktı.

Geçmişte olsa etkinliğin programı : http://www.ebmhaber.com.tr/detay/22185/8-mart-gsu%E2%80%99de-kadin-senligi%E2%80%99yle-kutlaniyor.htm

Pink Floyd !! Sana geliyorum.

2009-07-28T01:05:00.000+03:00

Pink Floyd'la tam anlamıyla tanışmam 2006 yılının sonundadır. Bir kişinin Dark Side Of The Moon albümünü vermesi üzerine bu gruba olan tutkum artar. Ondan önce sadece ismini bilmekten öteye geçmiyordur bu grupla ilişkim. Bu albümü ilk dinlediğimde nutkum tutulmuştu sanki klavye tınıları saçlarımı okşuyor gibiydi. Hatta grup tişörtü giymeyi sevmeyen ben Akmar'dan bu albümün tişörtünü aldım. Bir süre sonra bu albümü dinlemeden günüm geçmez olmuştu. O zamanki yaşanan olumsuzluklar, okulu bitirme stresi ve hayallerimin okulunun bir sınava bağlı olmasından dolayı kaynaklanan huzursuzluk sanki silinmişti o anda. Özellikle Comfortably Numb'a fazlasıyla takılmıştım o sıralar ama şimdiyse "open your heart, i'm coming home" diyorum. Nedenini tahmin edemiyorum çünkü beynim ve kalbim arasındaki gidiş gelişler sadece bu cümlede birleşiyor "open your heart, i'm coming home".

2009-07-24T02:59:00.000+03:00

"dibe vurduysak ne olmuş elbet çıkarız
bir gün var bir gün yokuz kiralıkmış hayatlar
ardımda büyük büyük kocaman ağır yükler
heryerimden çektiler beni beklettiler
dinlendim su içtim aktı dudaklarımdan
her gün güneş doğar yeter ki açık olsun perdeler..."

evet,evet ! güneşin her gün doğduğunu görerek,hissederek hayallerime adım adım yaklaşıyorum! güneşin doğmasına saatler kala dünyayı kucaklayarak yatağıma doğru yol alıyorum.

müzik

2009-07-22T00:45:00.000+03:00

müzik, bir çoğu için sıradan bir olgu olsa da benim için en kutsal olgulardan biridir. müzik dinlemeyi severim der ama hissetmedikten sonra o işe müzik dinlemek demem ben. sadece müziği duymaktır o.
bir enstrüman çalmıyorum, zamanında gitar maceram oldu ama kısa sürdü,sevemedim. üretmektense dinlemeyi tercih ediyorum ama adam gibi dinlemek. soundunu hissetmeyi severim. klavyenin saçlarımı okşaması ya da davulun kalbimi gümletmesini sonuna kadar hissetmeliyim. üretmekten kastım zaten sevdiğim şarkıları yeniden düzenlemek değil kendi parçalarımı üretmek. bunu yapabileceğimi sanmıyorum. belki ilerde olur. neden olmasın?
bazıları yaşamasa da olayları yaşamış gibi anlatabilir ki ben yaşadıklarımı bile doğru düzgün ifade edemem yani öyle gitarla sözle ifade edemem :)

akreplerin aşkı.

2009-07-22T00:28:00.000+03:00

diyelim ki uzun süren yalnızlıktan sıkıldınız o zaman size tercüman olacak şarkı " send me an angel " olacaktır. bir süre sonra aşık olacağınız kadını/erkeği bulduğunuz zaman bir önceki şarkı yerini " no one like you " ya bırakacaktır.bir süre tanışma-kaynaşma döneminden sonra aşkınıza karşılık gelirse duygularınızı en iyi " love will keep us alive " anlatacaktır. eğer karşılığı yoksa ya da öyle düşünüyorsanız ve bir türlü vazgeçemiyorsanız ama vazgeçme çabası içindeyseniz " humanity " isimli şarkıda ağlayabilirsiniz :/ karşı tarafı ikna etme çabasındaysanız " believe in love " iyi gidecektir. sevdicekten bir süreliğine sizden ayrılmak zorunda kalırsanız " always somewhere " özleminize eşlik edecektir. ama başlayan herşeyin bittiğini hepimiz biliyoruz reddedilmişseniz veya terk edilmişseniz " still loving you " ve " lonely night " acınıza acı katacak ve daha çok zırlatacaktır. hatıralar hala aklınızdaysa " when the smoke is going down " dinleyin ve geberin !!! eğer bu aşk içinizde çok yer ettiyse " send me an angel " kısmına geçmeniz baya zaman alacaktır.