Biri var uzaklarda. Benimle aynı hayalleri benden habersiz kurmuş ve bunları gerçekleştirmiş. Kendimi buldum onda, o konuştu, ben dinledim çünkü söyleyecek lafım yoktu. O hepsini gerçekleştirme yolunda ilerlemişti.
Dizimdeki yaralar iyileşeli çok oldu ama benliğimdekiler henüz değil. İyileşse bile izi kalacak gerekli operasyonlar olmadığı sürece. Bunun için uğraşmıyorum da aslında. Zaman kaybı geliyor artık, sadece bir bağ gibi düşünüyorum. Bağımsız olmalıyım oysa ki hayallerimi gerçekleştirmek için.
Bu dönemde de istediğim gibi olmadı ama baya yaklaştım. Zirveye yaklaştıkça yorulmak yerine duraksayıp enerjimi toplayıp yoluma devam ediyorum, etmeliyim ki istediğim gibi bir hayat yaşayabilmeliyim. Geçen senelerde yaralandım ama önümdeki yıllar bunun merhemi olacak, biliyorum.
Ben bu yüzden hızla çakıldığımda kendimi toplayabildim. Hayallerim beni pamuk gibi korudu, çakıldım ama ölmedim. Dolayısıyla artık herşey bana bağlı. O halde başlarda sekerek yürüdüğüm bu yolda artık koşmanın zamanı geldi. Ne demiş Mazhar Alanson : " Benim hala umudum var."
1 yorum:
Hayallerimin yerini anılara teslim ettiğim şu günlerde bu yazı yaşamı algılama şeklimi bir defa daha değiştirdi.
Yorum Gönder